|
 فرهنگخانه: «وودي آلن»، كارگردان سرشناس آمريكايي دستاوردهاي حرفه فيلمسازي خود را «معمولي» توصيف كرد.
«وودي آلن» كه بيش از چند دهه است بر قله سينماي دنيا ايستاده است، در اظهاراتي فروتنانه اعلام كرد، هرآنچه طي سالهاي گذشته به دست آورده براي او اصلا غيرطبيعي نبوده است.
وي اظهار كرد: «فيلمسازان زيادي هستند كه ديوانه كسب جايزه، مراسمهاي اكران فيلم و فرش قرمز هستند و از شلوغكاريهاي رسانهاي لذت مي برند. اما من ترجيه ميدهم از اين مسائل به دور باشم.»
به گزارش خبرگزاري آسوشيتدپرس، وودي آلن افزود: «من هرگز براي ساخت فيلمهايم مشكل تامين بودجه و اسپانسر نداشتهام. من از سال ۱۹۶۸ كه فيلمسازي را شروع كردم، يك روند معمولي و آرام را پيش گرفتم، چون مهمترين لذت براي من ساخت فيلم است.»
اين كارگردان سرشناس گفت: «با وجود كسب سه جايزه اسكار و ۱۱ جايزه بافتا، هنوز معتقدم هيچيك از فيلمهايم واقعا بزرگ نيستند. من هنوز به دنبال ساخت يك فيلم بزرگ هستم و همين هدف است كه مرا به ساخت فيلمهاي بيشتر سوق ميدهد.»
وي افزود: «اگر جشنوارهاي وجود داشت كه فقط ۱۲ فيلم را قرار بود نشان دهد و فيلمهايي چون «دزد دوچرخه» و «شهروند كين» در ميان آنها بودند و يك فيلم از من نيز انتخاب ميشد، در آن صورت ميگفتم فيلم من نيز بزرگ است.»
وودي آلن كه اكنون براي ساخت پروژه فيلم جديدش با نام «تصوير غلط» در رم ايتاليا به سر ميبرد، از بزرگترين فيلمسازان معاصر سينماي جهان بهشمار ميرود كه سرعت بالا در توليد فيلم يكي از ويژگيهاي بارز اوست كه كارنامه سنگيني شامل آثار كمدي و فيلمهاي بلند را براي وي رقم زده است.
آلن كه فيلمنامهي آثارش را خودش مينويسد، از فلسفه، ادبيات و روانشناسي بهعنوان پايههاي اصلي ساخت فيلمهايش بهره گرفته است.
وي بعد از پايان دوران دبيرستان به دانشگاه نيويورك رفت، اما هرگز نتوانست در رشته فيلم و ارتباطات موفق باشد و سرانجام از آنجا اخراج شد. در ۱۹سالگي شروع به نگارش سناريو براي مجموعههاي تلويزيوني كرد و تبحرش دراين زمينه درآمد وي را از هفتهاي ۷۵ دلار به هفتهاي ۱۵۰۰ دلار رساند.
بعد از سالها نگارش فيلمنامه، آثار كمدي و مطالب انيميشن براي مجلات، «وودي آلن» در سال ۱۹۶۵ اولينبار وارد دنياي سينما شد و فيلمنامه «تازه چه خبر، پيشي؟» را نوشت، اما بهعنوان كارگردان در سال ۱۹۶۶ بود كه فيلم «چه خبر، سوسن ببري» را ساخت و يك سال بعد در فيلم «كازينو رويال» از سري فيلمهاي جاسوسي "جيمز باند" ايفاي نقش داشت.
فيلمهاي «پول رو بردار و در رو» (۱۹۶۹)، «موزها» (۱۹۷۱)، «عشق و مرگ» (۱۹۷۵) و «خوابيده» (۱۹۷۳) از ديگر تجربيات فيلمسازي «وودي آلن» در سالهاي اوليه كارگرداني بودند كه بيشتر آنها مضامين كمدي داشتند.
البته در اين سالها وي بازيگري را رها نكرد و در آثاري چون «دوباره بزناش سام» در سال ۱۹۷۲ و «جبهه» در سال ۱۹۷۶ نقشآفريني داشت.
نقطه اوج شهرت و موفقيت «وودي آلن» در سال ۱۹۷۷ با فيلم «آني هال» رقم خورد؛ فيلمي كه جايزه اسكار بهترين فيلم و بهترين كارگرداني را براي وي بههمراه آورد و «دايانا كيتون» را نيز به اسكار بهترين بازيگر زن رساند. اين فيلم كه پايهگذار استاندارد جديدي براي آثار كمدي رمانتيك مدرن محسوب ميشود، ازسوي انجمن فيلم آمريكا در رتبه چهارم بهترين آثار كمدي و در رتبه ۳۵ بهترين فيلمهاي تاريخ سينما قرار گرفته است.
وودي آلن دو سال بعد فيلم «منهتن» را ساخت كه نامزد اسكار بهترين فيلمنامه شد. اين فيلم سياه و سفيد بهنوعي ابراز احترام او به زادگاهش نيويورك است و همچون ديگر آثار «آلن»، فرهيختگان طبقه ثروتمند جامعه شخصيتهاي اصلي آن را تشكيل ميدهند.
البته نبايد فراموش كرد كه اين كارگردان آمريكايي در فاصله ميان ساخت فيلمهاي «منهتن» و «آني هال»، فيلم «صحنههاي داخلي» را در سال ۱۹۷۸ ساخت كه براي آن بار ديگر نامزد اسكار بهترين كارگرداني و بهترين فيلمنامه شد.
از نقاط درخشان كارنامه سينمايي وودي آلن، عملكرد بينظير او در جوايز اسكار است. او در مجموع ۱۴بار نامزد اسكار بهترين فيلمنامه و هفتبار نامزد بهترين كارگرداني شد كه در اين ميان فقط دوبار در بخش بهترين فيلمنامه و يكبار در بخش بهترين كارگرداني موفق به كسب اسكار شد.
با آغاز دهه ۸۰، فيلمهاي «وودي آلن»، حتي آثار كمدي او، رنگ و بوي فلسفي گرفتند و آثاري چون «سپتامبر» و «خاطرات اكليلي» به شدت تحت تاثير آثار كارگردانان اروپايي چون «اينگمار برگمن» و «فدريكو فليني» قرار گرفتند. در اواسط اين دهه، «آلن» المانهاي كمدي و تراژيك را با يكديگر درآميخت و در فيلمهايي چون «هانا و خواهرانش»(۱۹۸۵) و «جرمها و بزهكاريها» (۱۹۸۹) دو داستان متفاوت در انتهاي فيلم به يكديگر مرتبط ميشوند. وي با فيلم «هانا و خواهرانش» موفق به كسب اسكار بهترين فيلمنامه شد هرچند در كسب اسكار بهترين كارگرداني ناكام ماند.
وودي آلن با ساخت سه فيلم «دني رز برادوي» (۱۹۸۴)، «رز بنفش قاهره» (۱۹۸۵) و «روزگار راديو» (۱۹۸۷) به اهميت صنعت تجاري سينما و راديو پرداخت.
فيلم «رز بنفش قاهره» از نگاه مجله «تايم» يكي از ۱۰۰ فيلم برتر تاريخ سينما است كه خود «وودي آلن» نيز آن را بههمراه «خاطرات اكليلي» و «امتياز نهايي» يكي از سه فيلم محبوباش ميداند.
پس از فيلم «سايهها و مه» كه احترام به اكسپرسيونيستهاي آلماني بود، «آلن» در سال ۱۹۹۲ فيلم تحسينبرانگيز «شوهران و زنان» را ساخت كه بار ديگر نامزد اسكار فيلمنامه و كارگرداني شد. از ديگر فيلمهاي او در سالهاي پاياني دهه ۹۰ ميتوان از «گلولهها برفراز برادوي» (نامزد اسكار بهترين كارگرداني)، «آفروديت توانمند» (نامزد اسكار بهترين فيلمنامه)،«شالودهشكني هري» (نامزد اسكار بهترين فيلمنامه) و «همه ميگويند دوستت دارم» اشاره كرد.
پس از فيلم «نفرين عقرب يشمي» كه پرهزينهترين فيلم كارنامه سينمايي «وودي آلن» بود كه با هزينه ۳۳ ميليون دلاري در سال ۲۰۰۱ ساخته شد، يكي از تحسينبرانگيزترين فيلمهاي اين كارگردان آمريكايي در دهه گذشته، يعني «امتياز نهايي» مورد استقبال فراوان منتقدين قرار گرفت. اين فيلم كه مجموع فروش جهاني ۸۵ ميليون دلار را كسب كرد، وي را تا آستانه كسب اسكار بهترين فيلمنامه و دو جايزه گلدن گلوب پيش برد.
پس از ساخت فيلمهايي چون «خبر داغ»، «خانه» و «روياي كاساندرا»، در سال ۲۰۰۸ «ووي آلن» فيلم «ويكي كريستينا بارسلونا» را با حضور بازيگران سرشناسي چون «خاوير باردم»، «پنهلوپه كروز» و «اسكارلت جانسون» ساخت كه «پنهلوپه كروز» با اين فيلم توانست جايزه اسكار را بهدست آورد.
آخرين ساخته وي با نام «غريبه قدبلندي سياهي را خواهي ديد» در لندن ساخته شد و با حضور بازيگراني چون «آنتونيو باندراس»، «جاش برولين»، «آنتوني هاپكينز» و «نائومي واتس» در جشنواره كن به نمايش درآمد.
به گزارش ایسنا، وودي آلن طي سه دهه فيلمسازي افتخارات و جوايز سينمايي متعددي كسب كرده است كه مهمترين آنها عبارتند از: دو جايزه بهترين كارگرداني و شش جايزه بهترين فيلمنامه از جوايز بافتا انگليس، خرس نقرهاي جشنواره برلين در سال ۱۹۷۵، جايزه فيپرشي جشنواره كن در سال ۱۹۸۵ براي «رز بنفش قاهره»، دو جايزه بهترين فيلم خارجي از جوايز سزار فرانسه براي «منهتن» و «رز بنفش قاهره»، جايزه بهترين فيلمنامه از گلدن گلوب براي «رز بنفش قاهره» در سال ۱۹۸۶، جايزه بهترين فيلم اروپايي از جوايز گويا اسپانيا در سال ۲۰۰۶ براي «امتياز نهايي»، شير طلاي افتخاري جشنواره ونيز در سال ۱۹۹۵، جايزه يك عمر دستاورد سينمايي از جشنواره سنسباستين در سال ۲۰۰۴/ |
